Thumbnail Trudy

Als kind vond Trudy ‘verhaaltjes schrijven’ het leukste dat er was. Toch studeerde ze eerst Franse Taal- en Letterkunde (en werd Franse juf) voordat zij haar schrijvershart volgde. In haar nu bijna veertigjarige carrière als tijdschriftjournaliste schreef zij honderden interviews, artikelen en reportages. Zij publiceerde non-fictieboeken (o.a. over ouder worden) en in 2013 verscheen haar debuutroman Kroniek van een bange liefde. Haar boekenkast biedt een inkijkje in haar ziel: literatuur, psychologie, filosofie, (sociale) geschiedenis, religie/spiritualiteit. En daartussen, omringd door familiefoto’s, drie urntjes met de as van haar poezen.

Opa

Niet toevallig was ‘OPA’ het eerste woord dat ik kon schrijven. Van mijn opa van moederszijde hield ik immers ‘het meeste van de héééle wereld’ – ik hoor het mezelf nog zeggen. Niet dat hij zo aardig was: eigenlijk was het een nurkse man die hatelijke grapjes maakte en altijd pesterig reageerde als je hem iets vroeg. Maar voor mij was zijn voornaamste charme dat hij stukjes schreef voor de Delftsche Courant en dat hij daartoe een heuse schrijfmachine bezat van het merk Olivetti.

Als mijn moeder en ik bij hem logeerden, werd de machine iedere ochtend, zodra hij zijn warme havermoutpap had gegeten, van de boekenkast getild en neergezet op de met kranten en brillenkokers bezaaide eettafel. Dan stak hij beide handen letterlijk uit de mouwen, schraapte zijn keel en begon te typen.
Ik vond het iedere keer een magisch schouwspel. Terwijl ik op de grond met boekjes en potloden in de weer was, keek ik vanuit mijn ooghoeken gefascineerd toe. Zijn vingers dansten heen en weer over die grappig uitziende zwarte rondjes. Het veroorzaakte een gezellig getik en gerammel dat, als de muze hem eenmaal in haar greep had, steeds eerder werd onderbroken door een tingeltje, gevolgd door een doffe slag die de tafel licht deed schudden.

“Man, pas op je hart,” zei mijn moeder soms. Zelf zat zij, in haar armstoel aan het hoofd van de tafel, minstens zo snel en hard met haar breipennen te ratelen, maar dat telde blijkbaar niet.
Mijn opa hoorde haar niet of deed alsof hij haar niet hoorde.
Hij ging, slechts af en toe pauzerend om de brand in zijn uitgedoofde Hofnar-sigaar te steken, onverstoorbaar door tot hij vond dat het genoeg was.
Dan werd er warm gegeten en daarna kwam het hoogtepunt van de dag in zicht. Afhankelijk van de vraag of hij tegen die tijd nog goedgeluimd was, bestond de kans dat hij me met een harde pets op zijn knie uitnodigde bij hem op schoot te klimmen en vanuit die positie, de harde punten van zijn ‘vadermoordenaar’ soms voelbaar in mijn nek, de Olivetti uit te proberen. Papier was blijkbaar een schaars goed, want ik mocht er alleen ‘droog’ op oefenen.
Geen nood. Alleen al het simpele indrukken van een toets, met als wonderlijk gevolg dat zich pal onder mijn neus, op een niet te voorspellen plek, één armpje ophief, gaf mij een ongekende sensatie van geluk.

Het behoeft geen betoog dat ik mijn opa nog altijd zie als de onbetwiste grondlegger van mijn schrijverscarrière.

trudy_kunz_jong_meisje

.
Aan De Slag

Klaar om Uw Boek te Maken?

Onze biografie-pakketten beginnen bij €1750. Vraag een vrijblijvend gesprek aan met ons team om te beginnen.