thijs_lenssen_150x150

Na zijn studie sociologie werkte Thijs voor de lokale opvang van asielzoekers en bij de Limburgse pleegzorg. Eind jaren negentig werd hij freelance schrijver en redacteur. Voor Dagblad De Limburger schreef hij zes jaar lang een wekelijkse column over kunst. In 2015 publiceerde hij ‘Altijd elf willen blijven’, een kleine biografie met gefilmd portret van een markante Venlonaar. Taal is een wonderlijk instrument, vindt Thijs. ‘Met de juiste toon, mooie woorden en heldere zinnen kun je beelden oproepen en karakters uittekenen. Ook mooi: muziek, musea en woonplaats Maastricht.’

Weemoed en verdriet

Vijftien, zestien jaar waren we. ‘De wereld lag voor ons open’ is een bruikbaar cliché. Zeker voor die zondagochtenden, twee winters lang, begin jaren zeventig. In alle vroegte fietsten we met zijn drieën of vieren van Velden naar Venlo. De straten waren nog in het donker gehuld. Verkeer was er verder niet. Zelfs de rijksweg was van ons.
Na twintig minuten reden we de binnenstad in. Zorgeloos ging het door de Vleesstraat, waar we begroet werden door de straatveger met zijn peper- en zoutstel. We klemden de handen steviger om het stuur of staken ze in de jaszak, tegen de ijzige kou. De rotonde over, nog één straatje in, en dan ging het erom wie er het eerst arriveerde. Bij de tennishal aan de Zuidsingel, waar toen nog rails uit een vorig tijdperk lagen weg te roesten. De tennishal van Breuers was een uur lang ons domein.

Twintig jaar later kwamen die beelden weer naar boven. Ik woonde net in Venlo en ging boodschappen doen bij de supermarkt aan de Zuidsingel. De tennishal was er niet meer, maar stond die niet op precies dezelfde plek? Dan hadden we de mooiste slagen gewisseld van de groenteafdeling naar de bakkerij. Of lag de baan dwars en suisden de ballen van de vleeswaren naar de frisdrank? Stond de hal misschien op het parkeerterrein voor de winkel?
Merkwaardig hoe het geheugen je in de steek laat zodra de omgeving er anders uitziet. Het enige dat ik ook nu nog met zekerheid weet, is dat we na afloop cassis of chocomel dronken. En als we in ons dorp terugkwamen, begonnen de kerkklokken te luiden.

Op dinsdag 22 oktober 2002 kreeg de plek een andere lading. Aan het eind van de middag reed ik langs de supermarkt, en zag onraad, of beter: de gevolgen van onraad: een rood-wit lint bij de ingang van de winkel en een groepje ernstig kijkende mensen.
Er had een vechtpartij plaatsgevonden. Om niets.
Venlo schaarde zich in het rijtje plaatsen van zinloos geweld. Met René Steegmans als dodelijk slachtoffer.

De gebeurtenis heeft zich al lang geplooid als een rimpeling in het laken van de geschiedenis. Hoe vaak je ook naar televisiebeelden van toen kijkt, de schok van die dinsdagmiddag komt nooit meer even hevig terug. Hoeveel irritaties zijn sindsdien niet met geweld uitgevochten?
De supermarkt heeft plaatsgemaakt voor een appartementencomplex. De weemoed sluimert voort, net als het verdriet.

thijs_lenssen_anekdote

.
Aan De Slag

Klaar om Uw Boek te Maken?

Onze biografie-pakketten beginnen bij €1750. Vraag een vrijblijvend gesprek aan met ons team om te beginnen.