rut

Rutger Bruining

Oprichter en CEO

Rutger studeerde Bedrijfseconomie aan de Universiteit van Amsterdam en ging in 2004 aan de slag als strategie consultant bij Booz Allen Hamilton. In 2007 vertrok hij naar New York voor een MBA aan Columbia University, waarna hij Investment Director werd bij Arle Capital (voorheen Candover) in Londen. In 2013 zei hij zijn baan in private equity op om zich op zijn liefde voor geschiedenis en verhalen te kunnen storten en richtte hij Story Terrace op. Rutger houdt van sporten en reizen. Bovenaan zijn verlanglijstje staan Australië en Uganda.

De mooiste medaille

Ik werd wakker, liggend op de weg die aan de onderzijde door Central Park loopt. Twee grote zusters bogen over me heen.

‘Do you know where you are?’ vroeg de één. Ik had geen idee.

‘You’re in New York City’.

‘Why?’ was het enige dat ik kon uitstamelen.

Een paar dagen ervoor was ik aangekomen om de marathon te rennen met vijf vrienden. We hadden bijna een jaar hard getraind. Toen we ‘s ochtends in alle vroegte in een doodstille bus vol met gespannen hardlopers richting de startplaats reden zag ik dat de gehandicapte deelnemers, soms met één been en op krukken, al bezig waren aan hun 42.2 kilometer lange strijd. Dat was zo inspirerend. Ik wist het zeker: Dit is mijn dag. Niets gaat mij tegenhouden.

Het volkslied werd luidkeels ingezet, burgemeester Michael Bloomberg gaf het startschot en de massa kwam in beweging. Het was zonnig. Ik voelde me onaantastbaar en ging als de brandweer van start. Ik had zelfs een grote voorsprong op twee vrienden die in training altijd sneller liepen.

Na tweederde van de race begon het zwaarder en zwaarder te worden. Maar het New Yorkse publiek was wild enthousiast en schreeuwde me vooruit. Ik zou geen meter wandelen, ook niet dat lange stuk door Manhattan omhoog naar de Bronx. Die mannen op krukken in de ochtend zouden immers ook doorzetten. Eenmaal in de Bronx aangekomen was ik blij “Get the hell out of the Bronx”, in dat typische accent met een gulle lach erbij, te horen.

De lange weg naar beneden ging het weer wat beter. Ik was inmiddels onderaan Central Park beland. Een vriend sprong over de hekken, gaf me een flesje sportdrank en was weer verdwenen. Ik nam een slok, gooide het flesje weg en zette nog eens aan voor de laatste mijl terwijl ik probeerde, zonder succes, te berekenen of ik de tijd die ik voor ogen had nou ging halen.

En toen, toen lag ik daar ineens. Met twee zusters boven me hangend. Ik probeerde bij te blijven maar viel steeds opnieuw weg. Met gillende sirenes reed de ambulance naar het ziekenhuis. Gek genoeg voor een kort moment een glorieus gevoel. In het ziekenhuis aangekomen kwam ik tot de conclusie dat ik niets meer wist. Een beangstigend gevoel. Waar was ik? Met wie? Waarom? Het telefoonnummer van mijn ouders, dat al twintig jaar hetzelfde was, kwam niet meer bij me op. Steeds als ik het probeerde op te schrijven, kwam ik niet verder dan een paar scheef geschreven cijfers.

Een paar uur later kwam mijn geheugen langzaam terug. Mijn vrienden kwamen net aan, nadat ze er eindelijk achter waren gekomen in welk ziekenhuis ik lag. Tot mijn verbazing stond één van hen met een medaille voor mij aan het bed. Die had ik niet verdiend, maar ze drongen aan en ik wilde ook niet moeilijk doen, want ze hadden er waarschijnlijk allerlei capriolen voor uitgehaald. Een medaille van de New York marathon bemachtig je niet zomaar.

Jaren later kwam ik erachter hoe zij aan de medaille waren gekomen. De snelste van allemaal, had zijn eigen exemplaar aan mij afgestaan.

RutgerBruining2

Wil je meer over ons te weten komen en wat we doen?

Neem contact op via ons contactformulier – we horen graag van u.

Neem contact op