Renate Guitink Thumbnail

Renate studeert Journalistiek & media en Vertalen aan de Universiteit van Amsterdam. Ze werkte als verslaggever bij Het Parool en Spunk (voormalig online jongerenmagazine van NRC.nl). Renate schrijft over van alles, maar het liefst over mensen. Over wat ze doen en hoe ze tot bepaalde keuzes komen. In een detail spiegelt zich soms een heel leven af. In haar vrije tijd fotografeert, reist of sport Renate graag.

Verzot op treinen

Nog nooit heb ik iemand gekend die zo geobsedeerd was door treinen als Stormy. Ze kende weliswaar geen enkel type trein uit haar hoofd, maar als ze er een zag, verscheen er een hysterische blik in haar ogen en stormde ze erop af. Het was alsof ze één wilde zijn met de trein.

Stormy was voor mij onlosmakelijk verbonden met oma. Op het moment dat mijn ouders zeiden dat mijn broertje en ik bij oma gingen logeren, ontstond een ruzie over wie de eerste dag ‘de hondenbaas’ was. Een term die mijn oma had ingevoerd om duidelijkheid te scheppen over wie de hond mocht uitlaten na te veel welles-nietes-ruzies.

Ik was elf jaar oud en die dag dat we bij oma waren, was ik de hondenbaas. We liepen door het bos. De hondenlijn hing losjes in mijn hand. Achter het bos liep het spoor. Op het moment dat we de asfaltweg opstapten, begonnen de bellen te rinkelen. Tingelingeling. De spoorbomen, die nog zo’n dertig meter van ons verwijderd waren, sloten zich. Auto’s en fietsers vormden een rij. De lijn spande zich. “Goed vasthouden,” zei mijn oma nog.

Het gevoel van het zachte leer dat uit mijn vingers glipte, zal ik nooit vergeten. Stormy rende, galoppeerde bijna. Recht op de spoorbomen af. Mijn kinderbrein bedacht zich geen moment. Ik rende achter Stormy aan. Vaag hoorde ik mijn oma gillen en fietsers schreeuwen.

De trein, een groot geel monster, kwam van links aan. Toet! Toet!, schalde hij. Stormy was nog een paar meter van de rails verwijderd, met mij in haar kielzog. “Stormy,” gilde ik met overslaande stem. Ze keek om. Hysterische blik in haar ogen. Ik sprong.

Op mijn buik schoof ik naar voren. Mijn armen schuurden zich open langs het asfalt. Ik voelde het niet. Mijn handen graaiden naar de riem. Mijn vingers sloten zich eromheen. Oorverdovend, hoorde ik de trein. Boemerdeboem.

Ik keek op. Klein, wit en blaffend stond ze daar. Te kijken hoe haar relikwie aan haar voorbij ging. Mijn oma kwam schreeuwend aanrennen. Sloeg haar armen om mij heen.

Jaren later, ik was al dik in de pubertijd, overleed Stormy aan kanker. We begroeven haar in oma’s tuin bij de slaplanten. Op haar graf plaatsten we een houten kruis. Ernaast zette ik een kleine trein.

RenateStormyWouter

Wil je meer over ons te weten komen en wat we doen?

Neem contact op via ons contactformulier – we horen graag van u.

Neem contact op