Foto Niek ARts

Niek studeerde in 2012 als journalist af. Hierna ging hij als freelance journalist aan de slag bij De Sp!ts en op de geschiedenisredactie van Omroep Gelderland. Nu schrijft hij zowel journalistieke als commerciële producties en is hij actief als trainer en coach. Het Story Boek-virus greep hem toen hij het alledaagse, maar persoonlijke oorlogsverhaal van zijn opa opschreef. Met het schrijven van Story Boeken combineert Niek zijn passie voor geschiedenis met die voor persoonlijke verhalen.

Agent omkopen

De Cubaanse reisgids had ons vooraf al gewaarschuwd: “In Cuba beschikt de politie niet over snelheidsmetingapparatuur, dus als een politieagent zegt dat u te hard rijdt, dan rijdt u ook écht te hard. Met deze wetenschap begonnen we in onze huurauto aan onze road trip. Dat Cuba een politiestaat is, werd ons al snel duidelijk; overal langs de snelweg staat politie.

Steeds wanneer ik het bordje Policia in de berm zie staan minder ik vaart tot ongeveer 70 á 80 km per uur, al is de toegestane maximumsnelheid 100 km per uur. Onder ieder viaduct staan wel een paar agenten ‘bij te klussen’.

Op 5 kilometer voor de Cubaanse hoofdstad Havana minder ik opnieuw vaart voor een controlepost. ‘Pasaporte’, roept de vriendelijk lachende agent naar mij, als ik mijn raampje heb opengedraaid. Ik lach vriendelijk terug en geef hem twee paspoorten; dat van mezelf en dat van mijn vriendin. Hij kijkt ze snel door en vraagt naar mijn rijbewijs. Daarna perst hij er met een glimlach de Engelse woorden ‘paper’ en ‘car’ uit.

Het volgende Spaanse woord dat mij wordt toegeroepen is ‘rapido’, gevolgd door het Engelse woord ‘ticket’. Wat volgt is een interessant steekspel van beide kanten tussen losse Engelse en Spaanse woorden, veel lichaamstaal en gelach. Ik zeg ‘no’ tegen de agent en vertel in het Engels dat ik maar 80 reed. Om het te verduidelijken wijs ik op de snelheidsmeter. De agent wuift het weg en schrijft op dat ik een boete van 120 Cubaanse Peso’s (ongeveer 100 euro) moet betalen.

In mijn beste Spaans breng ik de volgende prachtige volzin uit: “Acqui yo ochenta, no cien!” De agent lacht vriendelijk terug en begint met het uitschrijven van de bekeuring. Hij gaat zo op in zijn rol dat hij bijna door een vrachtwagen wordt geschept. Nog net op tijd kan ik hem aan de kant duwen en zijn leven redden. Hierom moet hij hard lachen en ineens geeft hij mijn rijbewijs terug, we mochten zonder ‘ticket’ vertrekken.

Snel stappen we in de auto. Op hetzelfde moment stelt de agent een vraag die ik meteen begrijp: ‘parfum?’ De agent vraagt om een fles parfum, in ruil voor het ons laten passeren. Ik schud nee. Dan komt mijn vriendin met de suggestie van shampoo. Dat vindt hij perfect. Ze vist behendig een mini-flesje Kruidvat damesshampoo, ter waarde van 69 eurocent, uit haar toilettas en geeft die aan de agent.

Snel rijden we weg, niet helemaal beseffend wat er is gebeurd. We hebben zojuist een politieagent omgekocht met een miniflesje damesshampoo van 69 cent!

Foto Niek Arts auto Cuba

Wil je meer over ons te weten komen en wat we doen?

Neem contact op via ons contactformulier – we horen graag van u.

Neem contact op