Mirjam_Zuidam Thumbnail

Mirjam van Zuidam (25) is freelance journalist en radiomaker. Begin 2016 studeerde ze af aan de masteropleiding Journalistiek en Media aan de Universiteit van Amsterdam. Inmiddels schrijft ze voor uiteenlopende media (Elsevier, de Volkskrant, NRC, Mindshakes, Happinez en Didactief) over wetenschap, cultuur, werk, onderwijs en gezondheid. Binnen deze thema’s is ze altijd op zoek naar persoonlijke verhalen met een hoog doorvertelgehalte. In de toekomst hoopt ze hetzelfde te doen in haar eigen podcast. Daarvoor doet ze nu ervaring op bij Radio Swammerdam, het wekelijkse wetenschapsprogramma bij AmsterdamFM. Kijk voor meer informatie op www.mirjamvanzuidam.nl

Foto: Derek Vonk

Moed

‘So, Mirjam, what do you think of my country?’ De Ethiopische tolk stelt de vraag voor de zoveelste keer. Na een week in dit land heb ik nog steeds niet echt een antwoord. Ik stamel iets over ‘very beautiful people’ en hoop dat hij zijn aandacht weer richt op de uitbundige grappen van het groepje West-Afrikanen in de bus. Er wordt geschaterd, handen slaan tegen de ramen en op elkaars schouders; ‘ca c’est drôle, compagnon!’

Reden voor de rit is het werk van mijn vader, die projectadviseur is van Stichting Kinderpostzegels Nederland. Hij reist regelmatig naar Afrika, uit interesse reis ik twee weken mee. Samen met de West-Afrikanen bezoeken we Ethiopische scholen.

Buiten lopen lange, slanke mannen in korte broek en op waterschoenen over wegen van rood zand. Een grote doek bedekt hun hoofd en schouders en een aantal klemt een stok tussen de ellenbogen, achter de nek, voor eventuele tikken op de kont van een magere ezel. Het groene, glooiende, zuiden maakt langzaam plaats voor een strogeel en uitgestrekt noordelijk land.

Dan stopt de bus midden op een dorre vlakte. Het schooltje waarvoor we tot stilstand komen staat naast een boom met typisch Afrikaanse horizontale takken. In de schaduw heeft een grote groep mensen zich verzameld. De geur van geroosterde koffiebonen mengt zich met de scherpe lucht van Afrikaans zweet. Het hele dorp is uitgelopen om ons te verwelkomen en heeft zich in een perfecte cirkel geschikt, om te presenteren wat ze het afgelopen half jaar bereikt hebben. Aan mijn vader, ‘de geldschieter’, en hun exotische West-Afrikaanse gasten.

Dan zoekt een oudere vrouw het midden van de kring. Het felle zonlicht accentueert haar gegroefde huid. Fragiel maar vastberaden vertelt ze hoe ze haar hele leven meisjes heeft besneden, omdat ze dacht dat dit goed was. Omdat ze dacht dat ze van deze meisjes zorgzame, betrouwbare vrouwen en goede moeders zou maken. Dat hen daardoor hysterie en eenzaamheid bespaard zouden blijven. Haar rug is recht als ze bekent dat ze nu weet dat ze jaren streed voor het verkeerde. Dat vrouwen er ziek van kunnen worden en soms zelfs dood gaan. En dat ook onbesneden vrouwen goede moeders zijn.

Ze kent schaamte, maar heeft besloten te handelen. Zet zich nu in om besnijdenis te voorkomen. Spreekt met ouders, de huwbare mannen en de meisjes zelf. Alles om te zorgen dat niemand ooit nog doet wat zij deed. Als ze haar hoofd buigt om applaus te ontvangen, prikken mijn ogen. Ze is de moedigste vrouw die ik ooit zag.

427882_617270264967073_1725982481_n kopie

 

 

Wil je meer over ons te weten komen en wat we doen?

Neem contact op via ons contactformulier – we horen graag van u.

Neem contact op