Melisa is in 2014 afgestudeerd aan de School voor Journalistiek. Voor haar afstudeerproduct maakte ze een boek vol met levensverhalen, opgetekend aan de hand van persoonlijke interviews. Ze werkt nu als freelance journalist voor De Gelderlander en De Tubantia en woont samen met haar vriend in de Achterhoek. Ze leest graag psychologische boeken, is een echte dierenvriend en houdt ervan om uit eten te gaan met vrienden.

Morgen ben ik alleen

Ik weet het zeker. Ik ga vijf maanden studeren in Frankrijk. Ik ga de taal vloeiend leren spreken, ik zal internationale contacten leggen en terugkomen als een geheel nieuw mens. Ik wil kunnen zeggen: ‘Ik heb een half jaar in Tours gewoond en ik heb mijzelf beter leren kennen.’ Ik glimlach als ik op verzenden klik. Mijn motivatiebrief om een buitenlandstudie te gaan volgen, is verstuurd.

Eindelijk is het zover. Mijn vriend en ik zijn in Tours. Tussen de energieblikjes zoek ik de formulieren die ik nodig heb om de sleutel van mijn kamer te krijgen. Mijn hart klopt in mijn keel. Al mijn moed is in mijn schoenen gezakt. Ik ben totaal niet meer zeker van mezelf. Ze zien me al aankomen. Een meisje uit Nederland dat niet vloeiend Frans spreekt, maar daar wel even vijf maanden wil studeren. Misschien lachen ze me wel uit. Of erger: sturen ze me meteen weer terug naar Nederland.

Gelukkig heb ik de sleutel gekregen en mijn vriend en ik gaan samen uit eten. Morgen gaat hij weg en ik geniet van ons moment. Daar zitten we dan met z’n tweeën in een Frans restaurant. Ik kijk in zijn blauwgroene ogen en tranen biggelen over mijn wangen. Morgen ben ik echt alleen.

‘Dit is het dan,’ zeg ik. Ik snotter weer als een kind, zoals ik gisteren ook al deed. Mijn vriend heeft dikke, rode ogen van het huilen. Elk snikgeluid dat hij maakt, voelt als een messteek in mijn hart. Ik geef hem een dikke knuffel en druk mijn lichaam hard tegen hem aan alsof ik in hem wil kruipen en voor altijd bij hem wil blijven. Maar dat gaat niet. Ik geef hem een laatste, dikke kus. Hij rijdt weg en ik ren naar mijn kamer.

Ik huil zo hard dat mijn buren mij wel móéten horen. Ik pak mijn laptop en begin met het schrijven van een blog: ‘Misschien is het leukste van weggaan, wel het thuiskomen.’

 

Wil je meer over ons te weten komen en wat we doen?

Neem contact op via ons contactformulier – we horen graag van u.

Neem contact op