Marlijn de Jager_square

Marlijn studeerde Journalistiek en Nederlands en werkt als tekstschrijver. Ze schreef o.a. voor de Dierenbescherming, het Stedelijk Museum Amsterdam en De Optimist. In 2015 komt haar eerste boek uit, waarin vier Utrechts-Middeleeuwse verhalen centraal staan. Haar tweede boek, gebaseerd op de dagboeken van haar opa, is in de maak. Marlijn is vrolijk, fantasierijk, creatief, en een grote dierenvriend. Ze houdt van klassieke literatuur, moderne kunst, natuur en wijn.

De Utrechter

Op RTV-Utrecht zie ik een jongen die trots naar zijn nieuwe tatoeage kijkt. De cameraploeg hijgt in zijn nek. ‘En? Is het een beetje mooi geworden?’ vraagt de journaliste. De jongen glundert, hij wrijft zachtjes over zijn verse domtoren. ‘Ja, heel mooi!’ beaamt hij. ‘Waarom een domtoren?’ vraagt zij. ‘Ja joh, ik adem Utrecht. Als ik de toren zo zie staan, dan voel ik me thuis,’ prevelt de jongen tevreden. RTV Utrecht vertelt dat er veel Utrechters zijn met een domtorentattoo. Het is dé manier om je voor eeuwig te binden met je stad (ook als je buiten de stad bent). Ik bedenk me dat ik het maar overdreven vind. Verknocht zijn aan je eigen stad oké, maar dat emotionele gedoe om een toren.

De avond na deze uitzending zit ik in de kroeg met twee vriendinnen. We hebben het over belachelijke manieren waarop we weleens struikelden en andere lachwekkende, pijnlijke situaties. Ik herinner me ineens dat mijn broer jaren geleden thuis kwam met een gat in zijn hoofd. Mijn moeder en ik staarden schaapachtig naar zijn bleke toet en het slordig gezwachtelde verbandje. De bloeddruppels sijpelden dramatisch langs zijn gezicht. Mijn broer stootte tijdens een schooluitje zijn hoofd tegen de domklok. ‘Ik hoorde de klok nog zoemen,’ zei hij. Hoewel we toen erg met hem te doen hadden, kunnen we er nu om lachen. Hoe kreeg hij dat nou weer voor elkaar?

Na ons laatste drankje, stappen mijn vriendinnen op de fiets en wandel ik door de binnenstad naar huis. Het sneeuwt plotseling hevig, mijn zwarte jas heeft maar een paar seconden nodig om wit te kleuren. De oranje stadslucht ziet er prachtig uit met al die wonderlijke sneeuwvlokken. Ik heb het gevoel rond te dwalen in een snowglobe. Dan zie ik daar ineens de domtoren uit de duisternis opdoemen, ik sta aan de grond genageld. De domtoren… hij staat daar al eeuwenlang zwijgend over de stad te waken. Ik staar een tijdje omhoog, de sneeuw heeft zich door de wol van mijn jas gewurmd, mijn nek wordt vochtig en mijn haren hangen lamlendig langs mijn wangen. Al het onderzoek dat ik over Utrecht heb verricht voor mijn boek flitst aan mij voorbij. De woorden van de trotse Utrechter op RTV-Utrecht galmen in mijn hoofd. Dan voel ik het ineens: ik ben een Utrechter.

Marlijn foto2

Wil je meer over ons te weten komen en wat we doen?

Neem contact op via ons contactformulier – we horen graag van u.

Neem contact op