Mariëlle is een Brabantse die via Nijmegen in Amsterdam terechtkwam. Altijd onderweg op zoek naar mooie verhalen. Haar motto: ieder mens heeft een bijzonder verhaal. Daarom trok ze twee jaar lang op met dak- en thuisloze jongeren en schreef er een boek over. Al twintig jaar schrijft ze als freelance journalist voor gerenommeerde bladen en kranten, is auteur van een paar boeken en publiceert ook regelmatig over haar vele reizen. Want dat is haar passie, onderweg zijn en mensen ontmoeten.

Het interview

Een druilerige ochtend in Sint Petersburg. Ver buiten de stad loopt Dick Advocaat met zijn hoofd weggedoken in een iets te ruime kraag over het trainingsveld. ‘Go forward’, roept hij. Pas als de tolk, die hem in elke beweging volgt, de twee woorden in het Russisch vertaalt, reageren de voetballers. Een uurtje later zit de coach tegenover me aan een formica tafeltje in de spelerskantine van FK Zenit. Ik wil deze man, die zo nurks kan overkomen, beter leren kennen. Ik ben op zoek naar het gezicht áchter de befaamde voetbalcoach.

Het gesprek komt stroef op gang, precies wat we gewend zijn van Advocaat. Een man die journalisten wantrouwt, die ook nooit het achterste van zijn tong laat zien. Helemaal niet als het om privézaken gaat. Maar als ik tussen neus en lippen door een opmerking maak over het majestueuze hotel waar hij de suite bewoont – toevallig de buurman van mijn hotel – kantelt het gesprek. Hij blijkt eigenlijk best eenzaam te zijn daar, hij komt de kamer niet uit, kijkt al zijn vrije uren naar voetbalwedstrijden op tv. Als ik al mijn empathie in de strijd gooi, worden zijn ogen wat nattig en klinkt zijn stem wat minder zelfverzekerd. Er gaat een beker melk om, en in al zijn onhandigheid excuseert hij zich wel twintig keer. Ondertussen druppelt de melk over mijn benen heen. Even later zitten we in de taxi terug naar de stad. Als de Hermitage in beeld komt, tegenover zijn hotel, bekent hij schoorvoetend dat hij eigenlijk nog nooit in een van werelds beroemdste musea is geweest. Hij moet na een jaar Sint Petersburg de stad toch maar eens gaan ontdekken, besluit hij. Ik vrees dat hij dat niet meer gedaan heeft.….

Na de publicatie van het interview in De Volkskrant word ik maandenlang op de hielen gezeten door een uitgever die mij probeert over te halen dé biografie van Dick Advocaat te schrijven. Want ik had de nurkse Hagenees aan het huilen gekregen. Ik weet vrij snel dat ik dat niet wil. Want ik wil en moet nog zoveel: reizen maken, mijn vriend in de Indiase Himalaya zo nu en dan bezoeken, maar vooral verhalen maken over mensen van allerlei pluimage. Gewone mensen vooral, of mensen die voor de buitenwereld niet meer zijn dan ‘die dakloze’ of ‘dat meisje die met gedragsproblemen in een instelling zit’. Ik wil ze een gezicht geven, omdat ze het verdienen. Omdat iedereen dat verdient. Ook Dick Advocaat. Maar die is al aan de beurt geweest.

 

Wil je meer over ons te weten komen en wat we doen?

Neem contact op via ons contactformulier – we horen graag van u.

Neem contact op