Lisanne_1

Lisanne Mathijssen is schrijver en literair redacteur. Haar boek, gebaseerd op meer dan honderd brieven uit de Hongerwinter, verschijnt bij uitgeverij Atlas Contact. Als redacteur begeleidde ze gevestigde schrijvers bij het schrijven van hun boek en ontdekte ze verscheidene debutanten. Dat ze van boeken en geschiedenis houdt is duidelijk, maar ze vindt hardlopen, theater, reizen, dansen en snowboarden ook leuk.

Een stad in puin

Een paar jaar geleden was ik op vakantie in Bosnië-Herzegovina. Van een kennis kregen we de tip bij een bepaald hostel in Mostar (in het zuiden) te overnachten. ‘En doe de tour,’ zeiden ze erbij. Niet weten wat ‘de tour’ is, was part of the deal, voegden zij toe. Ook ik heb gezworen de betovering niet te doorbreken, maar ik zal nu toch een tipje van de sluier oplichten. Het bleek een rondleiding door Mostar en omgeving te zijn, door een echte Bosniak, een islamitische Bosniër. Deze native Bosniërs waren bij de Balkan-conflicten in de jaren negentig de grootste slachtoffergroep, vertelde onze gids Bata, dus hij was het land ontvlucht. Het was vreselijk geweest. Van de een op de andere dag waren zijn Kroatische dorpsgenoten zijn oorlogsvijanden geworden. Er werden ‘Bosnische’ en ‘Kroatische’ wijken ingericht. Vroegere buren werden rivalen. De beroemde brug, waar Mostar om bekend stond, werd door Kroatiërs kapot geschoten zodat de Bosnische stadskant voor altijd gescheiden zou zijn van de Kroatische. Moet je je voorstellen, dat je eigen stadsgenoten de Domtoren of de Westerkerk aan gort schieten. Pas veertien jaar na de oorlog durfde Bata terug te keren, om in een verwoest land een hostel te runnen en om aan toeristen te vertellen wat hij had meegemaakt. Het was therapie voor hem.

Bij tijd en wijle hevig geëmotioneerd liet hij ons het oude bankgebouw zien. De ‘snipertower’ heette het tegenwoordig, want het was hier dat Bata’s Kroatische dorpsgenoten zich tegen de Bosniak-bevolking richtten. Niets dan een geraamte stond nog overeind, op de kale betonvloer paperassen en jaren-negentig-computers. Een oorlogsmuseum. ‘Hier moeten jullie tijdens de reis zeker nog naar binnen,’ zei onze gids. We waren allemaal even stil. Een meisje achterin in de groep was onder de indruk: ‘Wat zijn de openingstijden van de tower?’ Bata lachte. ‘Alleen iemand die geen oorlog kent verwacht een entreeprijs, een rondleiding en een bewaker bij een stad in puin.’

Lisanne_2

Wil je meer over ons te weten komen en wat we doen?

Neem contact op via ons contactformulier – we horen graag van u.

Neem contact op