Lidewij Martens1

 

Lidewij las. Altijd. Zij studeerde Nederlands en stapte toen in een loopbaan als televisieproducer. Later combineerde zij, als scenarioschrijver, haar liefde voor verhalen en die voor beelden. Zij werkt o.a. aan series als Flikken Maastricht en Spangas. Ook schreef zij een roman, Dubbel rood, die in 2012 verscheen bij uitgeverij Cargo (De Bezige Bij). Zij houdt van schaatsen en zwemmen vanuit haar woonark in Amsterdam, en geniet van haar katten.

Raket naar de zon

Met ronkende motor trekt de bus op. Ik wacht tot het luik in de vloer van de bus open gaat en de harige snuit van het wilde varken, dat daar knorrend onder moet zitten, tevoorschijn komt. Ik val op mijn billen. Haastig pakt mijn moeder mijn arm en trekt me omhoog. Intussen roept ze mijn broertje, dat op mijn twee zusjes zou letten, terug van de achterbank, waar hij languit op is gaan liggen. Ze tilt mij op haar schoot, ik ben immers de jongste. Ze is warm als altijd en ruikt naar zeep en iets bitters. Ik stop mijn duim in mijn mond, leg mijn hoofd tegen haar schouder en kijk naar de toppen van de bomen die voorbijschieten achter de ramen. De raket waarin ik zit zet koers naar de zon. Straks ligt er een schaduw van een enorme raketbus over Nederland. Mijn ene zusje houdt plagerig het haarelastiekje omhoog, wat ze haar tweelingzus ontfutseld heeft. ‘Zitten, op je billen,’ zegt mijn moeder, maar het elastiekje is veel belangrijker. Mijn broertje heeft de kunststof zitting van de stoel waarop hij zit, opengepeuterd. Zachtjes begint mijn moeder te zingen. ‘Groen ist gras, groens ist gras, onder mijne voeten.’ Mijn zussen gaan zitten, op hun billen, mijn broertje stopt met peuteren. Wij lopen door een wei, de geur van gemaaid gras in augustus, vlinders in alle kleuren fladderen om onze hoofden. Ik glijd van mijn moeders schoot omdat ze opstaat. ‘Jij eerst en blijven staan, jullie wachten.’ Wij staan met zijn vijven voor de deuren van de bus, die sissend open gaan. Mijn broertje stapt uit en blijft staan op de vluchtheuvel. Mijn moeder stapt uit, tilt er een zusje uit, het andere. Ze strekt haar armen uit naar mij, maar tussen ons gaan de deuren van de bus sissend dicht. Het varken knort. Ik zie mijn moeders mond open en dicht gaan, ik zie haar op de deur slaan, ze rent met mij en de bus mee en kijkt bang. De bus stopt, de deuren gaan open. ‘Maar mama,’ zeg ik, ‘ik was bijna bij de zon’.

 

Lidewij Martens2

 

 

.
Aan De Slag

Klaar om Uw Boek te Maken?

Onze biografie-pakketten beginnen bij €1750. Vraag een vrijblijvend gesprek aan met ons team om te beginnen.