Kees Zwart (1988) studeerde Sociale Psychologie aan de Universiteit van Amsterdam, en was actief voor diverse maatschappelijke organisaties (o. a. VluchtelingenWerk Nederland, Stichting het R. C. Maagdenhuis), in de rol van sociaal werker, projectcoördinator en als onderzoeker. Kees woonde een halfjaar in Mexico-Stad, waar hij Spaans leerde en op zoek ging naar verhalen. In zijn vrije tijd leest, kookt en zwemt bij graag.

Gaan, kijken, onthouden

‘Het gaan moest een doen zijn,’ las ik ooit van Belcampo.

En gaan is wat ik deed. Met m’n backpack, op m’n fiets, in taxi’s, in metro’s. Urenlang, ondergronds, over tienbaans autowegen. Zomaar een busje in en een eind verder zomaar ergens eruit – tot waar de straten alleen nog maar nummers hadden.

Bergen met huizen: hoe verder ik uit het centrum kom, hoe grijzer die wereld. Hoe verder, hoe meer onafgebouwd ook. Parkeerplaatsen, bedrijventerreinen, open plekken, overdekte straatmarkten, motorclubs met grote versierde motors en opgeschoten scootertjes, gigantische soundsystems met blazende beats op de straten. Opwaaiend stof, bergen bakstenen en gruis, en grote vuilniswagens met zwarte rook.

Een kop oploskoffie op een bankje tussen twee autobanen – de mannen die gewoon doorpeesden, in de zon, tussen de auto’s, motoren en onderdelen om op te knappen en over te spuiten in.

Wat gebeurt hier allemaal? Hoe onthoud ik dit?

Ik houd m’n ogen open – moet maar vast beginnen m’n ogen open te houden – en gebruik m’n iPhone als notitieboekje in de metro.

Ik maak foto’s. In het donker, bij verlichte, half verlaten (maar toch geopende) apotheek, supermarkt en ‘casino salon bar’, of ergens bergop, aan de rand van een buitenwijk. Op mijn foto’s zijn de mensen als legopoppetjes: de stoep schoonhoudend, zichzelf op het hoofd krabbend, in die apocalyptische wereld van gebouwen, wegen, planten en hutjes door elkaar heen.

Op het dak kijk in één oogopslag van het pleintje beneden – de mensen bij café, de funeria’s en bloemschikkers; iedereen die op z’n eigen manier zo’n beetje rondkomt – naar de stad om me heen en miljoenen levens die zich daar tegelijkertijd afspelen. In een deuropening, tussen de ijzeren hokken waarin andere bewoners hun was laten drogen, zegt een man gedag en neemt wat geld aan van de familie die daar woont.

Als ik de kamer oploop voordat ik ga slapen, knippert de raamverlichting vrolijk en fel de woonkamer in.

Wil je meer over ons te weten komen en wat we doen?

Neem contact op via ons contactformulier – we horen graag van u.

Neem contact op