Jeanette

 

Al 25 jaar schrijft Jeanette voor diverse dag- en maandbladen over tuinen en reizen, over natuur en monumentale gebouwen, eigenlijk over haar hobby’s. Het eiland Curaçao en de andere eilanden overzee hebben daarbij haar bijzondere belangstelling. Ze woonde er vier jaar en komt er jaarlijks een tot drie keer terug. Vaak om mensen te interviewen voor haar boeken. Bijvoorbeeld over de Asjkenazisch Joodse gemeenschap. In 2016 verscheen de roman Ren, Janina, ren! die Jeanette samen met Marjan Brouwers schreef over de oorlogsjeugd in Polen van een Curaçaose jodin.

1994 – “De Roemenen zijn ontsnapt”

Schijnbaar zonder haast vaart de zwaarbeladen Author de Annabaai uit. Alsof hij weet dat afscheid nemen tijd kost. Plotseling gaat het toch veel vlugger dan gewenst, we zijn al bij het Riffort, waar de uitzwaaiers met een spandoek klaarstaan. Je probeert gezichten te onderscheiden, maar je ogen willen niet. Terwijl je in uiterste wanhoop tegen de vaarrichting in loopt, terug naar de veilige haven, maakt de dreigende en sonore klank van de scheepshoorn een einde aan alle illusies. Onverbiddelijk stuwt de Annabaai het containerschip voort, zoals een moeder haar kind het geboortekanaal uit perst. Het afscheid van Curaçao is begonnen.

Enkele dagen later, voor de kust van Costa Rica, wandel ik op het dek, wanneer de marconist geagiteerd op me af komt rennen. “The Rumanians are out”, roept hij me toe. De Roemenen zijn de zes verstekelingen die al weken met dit schip meevaren en die eigenlijk naar Amerika willen.

‘Alle hens aan dek’, luidt het bevel van de kapitein. Een Costa Ricaanse politieboot richt zijn schijnwerpers op de buitenkant van het schip, maar het duurt toch nog een uur voor het zestal wordt gevat, wanneer ze in hun wanhoop over boord willen springen. Het laatste restje sympathie van de kapitein verspelen ze door een paar uur later de deur van hun hut in te trappen in een hernieuwde poging om van boord te gaan. Ze worden definitief opgesloten, zonder koeling of frisse lucht.

De kapitein verbiedt me met hen te spreken, maar als ik tijdens een wandelingetje over het schip twee mannen achter tralies zie zitten, spreek ik hen natuurlijk toch aan. Volgens een van hen, de 24-jarige cameraman Marian, is er na de revolutie van 1989 in Roemenië nog geen sprake van vrijheid van meningsuiting. “Als je een paar keer gezegd hebt dat je het niet eens bent met de gang van zaken, word je bedreigd.” Hij is ervan overtuigd dat zijn leven in gevaar is als hij teruggestuurd zou worden naar Roemenië.

Dat is precies wat er gebeurt wanneer we een week later IJmuiden binnenvaren. De loods komt aan boord en met hem varen vier marechaussees mee. Kotsmisselijk van het korte boottochtje posteren ze zich voor de hut van de Roemenen. Kort daarna worden de verstekelingen gehandboeid afgevoerd en linea recta naar Roemenië teruggestuurd.

 

Jeanette2

Wil je meer over ons te weten komen en wat we doen?

Neem contact op via ons contactformulier – we horen graag van u.

Neem contact op