Jacqueline_square

Jacqueline heeft zowel taal als filosofie gestudeerd en heeft veel ervaring als journalist en ghostwriter. Ze is parttime werkzaam bij de UvA en geeft cursussen filosofie en autobiografisch schrijven. Ook in haar vrije tijd is Jacqueline met lezen en schrijven bezig (o.a. over filosofische thema’s en wijn). Ze maakt graag lange denkwandelingen in de duinen en houdt van zwemmen in de zee. Haar filosofische achtergrond maakt haar tot een sterke en gevoelige interviewer.

Bewaren

De mooiste boterhammen waren die, die mijn vader voor me klaarmaakte. Zorgvuldig gesneden met in het midden een prachtig vierkantje, zonder korst. Die vond ik natuurlijk het lekkerst. De eerste ‘filosofische problemen’ begonnen zich aan te dienen. Eet ik eerst het lekkerste hapje op of bewaar ik dat juist voor het laatst? Maar wat als ik aan de buitenkant begin en dan opeens de wereld vergaat? Dan kom ik nooit aan het lekkerste toe! Maar is dat erg, als de wereld toch vergaat? En hoe zou dat eigenlijk voelen, een wereld die vergaat? De voors en tegens hielden me bezig tijdens het kauwen… en ondertussen bewaarde ik dan toch maar het lekkerste voor het laatst.

‘Bewaren’ is altijd een problematisch begrip voor mij gebleven. Zo herinner ik me dat mijn twee jaar oudere nichtje Ria en ik op vakantie ieder een veterdrop kregen. Ik at de helft op en bewaarde de rest. Ria at de drop helemaal op. En als ik dan later aan mijn tweede helft begon, zeurde ze dat zij niets had en ik wel. Ze vond dat ik met haar moest delen. Haar appèl maakte indruk op me, want strikt gesproken had zij op dat moment gelijk. Het deed pijn om de drop te delen, maar het voelde alsof het moest.

Ook mezelf heb ik willen bewaren, voor de juiste man. Dat is niet helemaal gelukt, maar daar kom ik later in dit verhaal nog op terug.

Ik droeg geen mascara toen ik jong was, want ik was bang dat mijn wimperharen ervan zouden uitdrogen en uitvallen. Ik wilde hun schoonheid bewaren omdat ik ook later als volwassen vrouw mooie wimpers zou willen hebben. Wat ik simpelweg niet wist, was dat er elke paar jaar nieuwe wimperhaartjes groeien.

Met al dat bewaren heb ik het mezelf moeilijker gemaakt dan nodig was. Waarom was ik geen kind dat enthousiast begint aan het lekkerste hapje, onnadenkend veterdroppen in hun geheel verorbert en als tiener indrukwekkend geverfde wimpers had? Wat wordt de rode lijn in mijn verhaal? Het aardige is, dat als je je herinneringen naast of achter elkaar plaatst, zich inderdaad iets als een rode lijn begint af te tekenen. Zou je dat nu identiteit kunnen noemen?

Jacqueline2

 

 

.
Aan De Slag

Klaar om Uw Boek te Maken?

Onze biografie-pakketten beginnen bij €1750. Vraag een vrijblijvend gesprek aan met ons team om te beginnen.