Portret Desiree Cardinaals

 

Na haar studie Sociale Geografie werkt Desiree lange tijd in de volkshuisvestingssector als onderzoeker en beleidsmedewerker. Op den duur vindt ze dit werk te abstract en afstandelijk. In 2000 gaat het roer om en begint zij voor zichzelf als portretschrijfster: een reeks van levensverhalen, jubileumboeken over familiebedrijven en boeken en tijdschriften over multiculturele buurten en hun bewoners is het resultaat. Haar drijfveer vormt het ontdekken en beeldend beschrijven van de talenten, kracht en ontwikkeling van mensen met allerlei verschillende achtergronden. Sinds een paar jaar ondersteunt ze daarnaast (dementerende) ouderen als tijdelijke ontlasting van mantelzorgers.

Geluk bij een ongeluk

In gedachten verzonken steekt Desiree het zebrapad over. Na twee passen voelt ze een ferme duw tegen haar linkerarm en zij. Ze valt naar rechts en rolt via haar zij door naar haar rug. Zo blijft ze liggen. Armen en benen in willoze overgave uit elkaar.

‘Meester, Desiree ligt er nog.’ Jo Hofman, de onderwijzer van de derde klas, glimlacht. Hij wil een volgende verkeerssituatie uit laten beelden door zijn klas, maar het dodelijke slachtoffer van de onoplettende automobilist in de vorige scène ligt nog volledig in haar rol op het grijze linoleum voor het bord.

Desiree houdt haar ogen stijf dicht. Een donkere gestalte buigt zich over haar heen. Ze voelt een warme adem tegen haar wang. Mijnheer Hofman schuift zijn rechterarm onder haar nek en zijn linkerarm onder haar knieën. Geluidloos tilt hij haar in één vloeiende beweging op. Even kijkt hij om zich heen, als een vader met zijn zwaar gewonde kind, op zoek naar hulp. Dan gaat hij op haar stoeltje zitten met Desiree liggend op zijn schoot. Haar armen slingeren links en rechts op de grond. Ze wil haar ogen nooit meer open doen en altijd zo blijven liggen bij mijnheer Hofman: warm, beschut en veilig.

Uitverkoren.

Elke vrijdagmiddag gaat de klas op pad. Naar de boerderij in Hout-Blerick, naar de rolmopsenfabriek, naar de Maas, of een andere plek voor aanschouwelijk onderwijs buiten de schoolmuren. Mijnheer Hofman loopt voorop met links en rechts een meisje aan de hand. Die meisjes hebben op hun beurt ook weer klasgenootjes aan de hand en die ook weer. Zo loopt er een hele rij meisjes over de boerenlandweggetjes met een knappe jonge man met rossig haar in het midden. Na een tijdje wordt er geruild. De meisjes die hand in hand liepen met de meester, verhuizen naar de uiteinden van de sliert.

Desiree hoort mijnheer Hofmans diepe stem instructies geven voor de volgende scène. Dan staat hij op en vraagt Anita om drie even grote stoeltjes tegen elkaar te schuiven. Voorzichtig legt hij Desiree op de geïmproviseerde baar. Haar handen vouwt hij over elkaar op haar buik. Met een sereen geboetseerde glimlach ligt ze er mooi bij. Pas wanneer de bel gaat, herrijst ze als een Sneeuwwitje uit de dood. Buiten luistert ze met een brede grijns naar de opgewonden reacties van haar vriendinnetjes.

Wil je meer over ons te weten komen en wat we doen?

Neem contact op via ons contactformulier – we horen graag van u.

Neem contact op