Aya Dürst Britt (Zwolle, 1982) is freelance taaltoverfee, redacteur en voice over. Daarnaast verzorgt ze projectassistentie in de kleurrijke wereld van de (inter)nationale kunst- en cultuursector. Zo’n vijftien jaar vangt en verwoordt Aya in verhalen, poëzie en liedjes wat haar eigen en andermans hart sneller doet slaan. Aya’s studies op het gebied van islam en de Arabische taal en cultuur resulteerden daarnaast in o.a. diverse interviewartikelen voor het tweetalige online ‘al.arte.magazine’, de samenstelling en redactie van een uitgebreide Engelstalige kunstcatalogus in opdracht van de Hogeschool voor de Kunsten te Wenen en drie literaire bundels voor het Amsterdamse El Hizjra.

We mochten Eugène interviewen

Een beetje zenuwachtig was ik wel, die dag, maar de vlinders die ik voelde fladderen in mijn buik zorgden bovenal voor een prettige opwinding. Het was bewolkt en behoorlijk fris voor de tijd van het jaar. Mijn broer, slechts één jaar en drie dagen ouder dan ik, keek onverstoorbaar om zich heen.

Op het ietwat zompige voetbalveld van SV Epe liepen de zongebruinde spelers van OFI Kreta zich warm, vrolijk kletsend met de tegenpartij. Jonge fans van de plaatselijke voetbalclub stonden het exotische tafereel met grote ogen op een afstandje te bekijken. Langs de lijn voerde OFI Kreta-trainer Eugène Gerards, Limburger van origine, een geanimeerd gesprek met de trainer van de ontvangende Veluwse club.

“Tot straks hè!” riep Eugène hartelijk naar ons, toen hij mij en mijn broer zag staan. We hadden de goedlachse Eugène al even de hand geschud en waren nu benieuwd naar de wedstrijd. Vele gezinsvakanties op Kreta hadden ons gespitst gemaakt op alles wat te maken had met het eigenzinnige eiland. In de Schaapskooi, de lokale krant, hadden we gelezen dat OFI Kreta het dorp naast ons zou aandoen. Mijn broer had op dat moment ook enige interesse in voetbalshirts van buitenlandse clubs; een uitgelezen kans om er eentje te scoren. We konden ons geluk niet op.

OFI Kreta maakte gehakt van SV Epe. Na de wedstrijd liepen mijn broer en ik trots en opgetogen naar de sportkantine: we mochten Eugène interviewen.

Inmiddels is Eugène Gerards (1940) 77 jaar, doodziek, zeer zwak en bedlegerig. Kretenzische voetbalgekken dragen hem echter nog steeds op handen. Ons interview moet in de zomer van 1995 hebben plaatsgevonden. Ik zat nog in de onderbouw van het Zwolse Gymnasium Celeanum; ging waarschijnlijk naar de tweede. Net als mijn broer had ik Grieks in mijn vakkenpakket. Op de basisschool had ik geregeld de voorkant van de schoolkrant getekend en het was bijna vanzelfsprekend dat ik dat op het gymnasium ook af en toe deed. Geschiedenis, Nederlands en tekenen waren mijn favoriete vakken: ik was dol op verhalen en stond bekend als boekenwurm maar verbeeldde mijn fantasie tot dusver vooral figuurlijk op papier. Dit was het eerste interview dat ik meemaakte en ik vond het fantastisch!

Wat er met het interview gebeurde? Het stuk kwam in de Elma, onze schoolkrant, waar mijn broer wel eens voor schreef. Of was het voor een van zijn werkstukken? Mijn geheugen speelt me parten. Wat ik wel weet: zo begon mijn liefde voor het schrijven. In het kielzog van mijn broer.

 

Wil je meer over ons te weten komen en wat we doen?

Neem contact op via ons contactformulier – we horen graag van u.

Neem contact op