AnaloguePic_Anna_van_der_Kruis_fotocredits_Michel_Fenderwoods

Anna studeerde in 2003 af aan de opleiding Writing for Performance van de HKU Utrecht. Ze was als toneelschrijver en maker verbonden aan Productiehuis Brabant en leidt sinds 2011 haar eigen gezelschap: De zon schijnt niet in uw TV. Met het plan Een dieptriest tochtje won ze de Dioraphte Stimuleringsprijs 2011. N.a.v. haar stuk blues in boxes nr. 02/12 schreef NRC Handelsblad ‘Anna van der Kruis is een talent om in de gaten te houden’. Naast theater schrijft Anna film, hoorspel en kort proza. Ze houdt van de zee en van triestige songs met stevige teksten en jammerende gitaren (bij voorkeur uit het Diepe Zuiden van Amerika).

Fotomodellen eten

Het begint allemaal in de kerk, ergens in de jaren zestig. Mijn vader zit daar tussen zijn broer en zijn zusjes. Het is er koud en het stinkt. Dan komt mijn moeder binnenlopen. Ze draagt een bontjasje, hakjes die op de stenen vloer tikken en een veel te kort rokje. ‘Oetlokstersbien.’ Zo noemen de mensen in het dorp zulke benen.

Als ze gaan samenwonen zegt mijn vader: ‘Je hoeft niet voor mij te koken, want warm eten, dat lust ik niet.’ In de boerderij waar hij opgroeit staan de pannen de hele dag op het vuur. Mijn moeder weet echter wel beter.

Als ik op de basisschool zit, eten de meeste gezinnen elleboogjesmacaroni met jonge kaas en smac. Mijn moeder maakt tagliatelle met olijfolie, knoflook en champignons. Een paar jaar later is mijn vader werkzaam als culinair fotograaf. Mijn moeder is niet meer de enige autoriteit in de keuken.

Als ik mijn huiswerk maak, bakt food stylist Anton de mooiste gerechten af in onze oven. Of hij stalt ze uit op onze keukentafel. Anton noemt zichzelf nu Food DJ lees ik op internet, en kookt op hippe feesten in Berlijn. Bijvoorbeeld pasta en couscous, in espresso percolators (van die grote, waar je zes koppen uit kunt halen). Door op die manier te koken entertaint hij de eters. In die tijd entertaint hij mij.

Als de mannen tegen de avond klaar zijn, mijn vader uit de fotostudio komt en Anton naar huis gaat, eten mijn ouders en ik fotomodel. In de jaren daarna komen er steeds vaker sterrenkoks over de vloer. Een specialist neemt een zeldzame witte truffel mee. En als mijn vader en mijn lief in Frankrijk bij de slager per ongeluk een half Charolais rund kopen, gaat wat na het koken over is in de auto mee naar huis. Om te fotograferen.

Er wordt in onze studio gekookt zonder zout, want zout maakt mat. En ijsblokjes smelten onder de hete lampen, dus die zijn van plastic. Maar verder is alles echt. Borden komen uit de kringloopwinkel of uit onze keukenkast. Bestek komt van overal. Nieuw bestek met één beschadiging kun je niet fotograferen. Intensief gebruikt bestek is precies goed gepolijst. Als mijn vader in een restaurant een exemplaar tegenkomt dat hem bevalt, verdwijnt het na de maaltijd in zijn binnenzak.

In 2010 overlijdt hij. Het laatste wat hij eet is foie gras. De dame van de thuiszorg, die zijn bewustzijn gaat verlagen zodat hij rustig kan sterven, hoeft niet te proeven. Ze heeft het nog nooit gehad en ze is niet nieuwsgierig.

Vanaf dat moment eet mijn moeder alleen (geen fotomodellen meer).

echtanna

Wil je meer over ons te weten komen en wat we doen?

Neem contact op via ons contactformulier – we horen graag van u.

Neem contact op